മതിലുകളില്ലാത്ത 

ചങ്ങരംകുളം യു.പി.സ്കൂള്‍

ഏറെ പറയാനുണ്ടാവുന്നൊരവസ്ഥയില്‍ പലപ്പോഴും വാക്കുകള്‍മുട്ടിനില്ക്കാറുണ്ട്. അവനവനുമായി ഏറെ ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നൊരു സ്ഥാപനത്തേയോ,വ്യക്തിയേയോകുറിച്ച് പറയാന്‍തുടങ്ങുമ്പോഴും ഇതേ അവസ്ഥതന്നെയാണ്.നൂറിന്റെ തികവിലും നിറവിലുമെത്തിനില്ക്കുന്ന ചങ്ങരംകുളം യു.പി.സ്കൂളിനെപ്പറ്റി പറയാനൊരുങ്ങുന്ന എന്റെ മനസ്സില്‍ ഓര്‍മ്മകളുടെ പ്രളയമാണ്, ഏതൊക്കെ കാര്യങ്ങള്‍ പങ്കുവെക്കണമെന്ന തീരുമാനമെടുക്കാനാവാത്ത അവസ്ഥ.അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിന് ചുറ്റുമതിലുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല, അതിനാല്‍, മതിലുകളാല്‍തടവിലാക്കപ്പെടാത്ത ഓര്‍മ്മകളാണ് ഞാനിവിടെ പങ്കുവെയ്ക്കുന്നത്.

ഒന്നാംക്ലാസുമുതല്‍ ഏഴാം ക്ലാസുവരെ ഞാന്‍ പഠിച്ച വിദ്യാലയമാണിത്.(എന്റെ നാവില്‍ ഹരിശ്രീകുറിച്ചത് കായക്കൊടി, ആക്കല്‍, എല്‍.വി.എല്‍പി. സ്കൂളില്‍വെച്ച്, ബാലകൃഷ്ണമാരാര്‍മാഷായിരുന്നു.എങ്കിലും, ഒന്നാംക്ലാസുമുതല്‍ ഞാന്‍ ഈ യു.പി.സ്കൂളിന്റെ വിദ്യാര്‍ത്ഥിതന്നെയാണ്)

തൈവെച്ചപറമ്പത്ത്ജാനുറ്റീച്ചറാണ്, അക്ഷരലോകത്തിലേക്ക് നൂറുകണക്കിന് കുട്ടികളെയെന്നപോലെ, എന്നേയും കൈപിടിച്ച് നയിച്ചത്. അതേപോലെ, കഥകളുടെ അനശ്വരലോകത്തിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചിറകുതന്നത് നമ്പൂതിരിമാഷായിരുന്നു.ചീക്കോന്നുമ്മലെ ഗോവിന്ദന്‍മാഷും, ഗോപാലക്കുറുപ്പുമാഷും നളിനിറ്റീച്ചറും ഹിന്ദിയുടെ കല്യാണിറ്റീച്ചറും,സുശീലറ്റീച്ചറും, കണാരന്‍മാഷും എന്നിങ്ങനെ ഗുരുജനങ്ങളുടെ നിരനീളുന്നു.ക്ലാസെടുക്കാത്തവരും, ഏതൊക്കെയോതരത്തില്‍ ഓരോവിദ്യാര്‍ത്ഥിയുമായി അടുപ്പമുള്ളവരായിരുന്നു.

എന്റെ പഠനകാലത്ത് ചന്തമ്മന്‍ മാസ്റ്റുറും, പിന്നീട്, കണാരന്‍മാസ്റ്ററും ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍മാരായിരുന്നു.

ജൂണ്‍ ജൂലായ് മാസങ്ങളില്‍ സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടിലൂടെ നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ ഒഴുകിയിരുന്നു. അതിന്റെ ഓരത്ത് പൂഴിയില്‍ കിണറുകള്‍ കുഴിച്ചുകളിക്കുകയെന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ അന്നത്തെ ഭ്രാന്ത്.അങ്ങനെ കളിക്കുന്നകുട്ടികള്‍ക്കടുത്തേക്ക്, ഒച്ചകേള്‍പ്പിക്കാതെ ചന്തമ്മന്‍മാസ്റ്റര്‍ വരും. വായുവില്‍ പുളയുന്ന ചൂരലിന്റെ സീല്‍ക്കാരവും, പടേ എന്നഒച്ചയും കേട്ട്, ഞങ്ങളെല്ലാം ക്ലാസിലേക്ക് പറക്കും( മാഷ്, പക്ഷേ, കുട്ടികളെയായിരുന്നില്ല അടിച്ചത്.പേടിപ്പിക്കാനായി തന്റെ ഖദര്‍മുണ്ടിന്റെ പിന്‍ഭാഗത്തായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടിവീണിരുന്നത്. പക്ഷേ, ആ ഒച്ചമതിയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം പേടിച്ചോടാന്‍.)

ഒരിക്കലെപ്പൊഴോ, സ്കൂള്‍സാഹിത്യസമാജമാണോന്നറിയില്ല, കുട്ടികളെയെല്ലാം വലിയ ഹാളിലിരുത്തിയിരിക്കയായിരുന്നു.അവിടെവച്ച്(കുഞ്ഞനന്തന്‍ മാഷോ ബാലകൃഷ്ണക്കുറുപ്പുമാഷോ എന്ന് വ്യക്തമായ ഓര്‍മ്മയില്ല) മാഷ്, വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ മാമ്പഴം അവതരിപ്പിച്ചത് ഓര്‍ക്കുന്നു. അതിന്റെ സര്‍വ്വതലസ്പര്‍ശിയായ വ്യാഖ്യാനംകൂടി വന്നപ്പോള്‍, കുട്ടികളെല്ലാം ഏങ്ങലടിക്കുകയായിരുന്നു.

സ്കൂളിനു ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ളവരും, കായക്കൊടിയില്‍നിന്ന് വരുന്നവരുമൊക്കെയായിരുന്നു അന്നത്തെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍. കുട്ടികളില്‍, ജാതി-മത-രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക വേര്‍തിരിവുകളൊന്നുമില്ലാത്ത കാലമായിരുന്നു. തെറ്റുകളാരുചെയ്താലും, ശിക്ഷവേണമെന്നകാര്യത്തില്‍, ആര്‍ക്കും എതിരഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുസൃതി കാണിച്ചാലും, പഠിച്ചില്ലെങ്കിലും, അദ്ധ്യാപകര്‍ കുട്ടികളെ ശിക്ഷിച്ചിരുന്നു. മക്കളുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് അത്തരം ശിക്ഷകളെന്ന് രക്ഷിതാക്കള്‍ക്ക് അന്നൊക്കെ, ഉറച്ച വിശ്വാസവുമുണ്ടായിരുന്നു.

മാലാഞ്ചരി നാണുമാസ്റ്റര്‍ പി.ഇ.ടിയായി ചേര്‍ന്നത് ആയിടയ്ക്കായിരുന്നു. അതിനുശേഷം, സ്പോര്‍ട്സിലും, ഗെയിംസിലുമെല്ലാം ചങ്ങരംകുളം യു.പി.സ്കൂള്‍ നിറഞ്ഞുതുടങ്ങി.( സബ്ബ്-ജില്ലാ കായികമേള മിക്കപ്പോഴും വട്ടോളി ഹൈസ്കൂള്‍ഗ്രൗണ്ടിലായിരുന്നു.സി.കെ.യു.പി.എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ കൈയടിച്ചാര്‍ക്കുവാനും, അന്ന് അവിടെമാത്രം ലഭ്യമായ ഐസ് ഫ്രൂട്ട് തിന്നാനുമായി ഞങ്ങളെല്ലാവരും അന്ന് വട്ടോളിയിലേക്കുപോകുമായിരുന്നു.

സ്കൂളിലൊരു സുവര്‍ണ്ണജൂബിലി ഹാള്‍ പണിതതിന്റെ ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.( 1969 ലോ 1970ലോ ആണ്) കല്ലിന്റെ തൂണുകളും, റോഡിന്റെ ഭാഗത്ത് വലിയ ചുമരുമായി, രണ്ടോ മൂന്നോ ക്ലാസ്മുറികള്‍ക്ക് സൗകര്യമുള്ളൊരു ഹാളായിരുന്നു അത്. ഒരു ദിവസം, ക്ലാസ് നടക്കുമ്പോഴാണ് അത് ഓടുമേയാന്‍തുടങ്ങിയത്.മാലാഞ്ചേരിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഏഴാംക്ലാസിലുള്ള മുതിര്‍ന്ന കുട്ടികളില്‍ചിലരാണ് ചാരിവച്ച ഏണിയിലൂടെ ഓടുകള്‍ മുകളിലേക്കു കയറ്റിയിരുന്നത്.ഞങ്ങളന്ന്, നാലാം ക്ലാസിലോ, അഞ്ചാംക്ലാസിലോ മറ്റോ ആണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. ഞങ്ങളൊക്കെ അസൂയയോടെ ഓടുകയറ്റുന്ന ചേട്ടന്മാരെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.പെട്ടെന്നാണ്, അതിന്റെ മേല്ക്കൂര നേരെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തേക്കമര്‍ന്ന്, വളരെ പതുക്കെ നിലംപൊത്തിയത്.പേടിച്ച കുട്ടികള്‍ കൂട്ടക്കരച്ചിലായി.ഏണിയില്‍നിന്ന്, കൂട്ടികളോട് ഓടുകള്‍വാങ്ങി പണിക്കാര്‍ക്കു കൈമാറിയിരുന്ന മാലാഞ്ചേരി നാണുമാസ്റ്റരുടെ കാല്‍മുട്ടിന് ക്ഷതംപറ്റിയത്രേ.( അതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട്, അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുണ്ടത്രേ) മറ്റാര്‍ക്കും പരിക്കൊന്നും പറ്റിയിരുന്നില്ല.കുറേ, ഓടും മരവും പോയെന്നുമാത്രം.വീണ്ടും പണിതതാണ് ആ,ഹാള്‍.

ഓരോ കൊല്ലം കഴിയുന്തോറും സഹപാഠികളില്‍പലരും പഠിപ്പു നിര്‍ത്തുമായിരുന്നു.അന്നത്തെ ജീവിതസാഹചര്യവും അതായിരുന്നല്ലോ..ഇന്ന്, പുതിയ വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയുടെ ഭാഗമായി വന്നെത്തിയ പലകാര്യങ്ങളും ചങ്ങരംകുളം യു.പി.സ്കൂളിലെ അന്നത്തെ അദ്ധ്യാപകന്മാര്‍ അന്നേ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കിയിരുന്നു.സാഹിത്യ സമാജങ്ങളും,കൈയെഴുത്തുമാസികകളും, ലൈബ്രററി പുസ്തകങ്ങള്‍ ക്ലാസില്‍ കൊണ്ടുവന്ന് കുട്ടികള്‍ക്കു വായിച്ചുകൊടുക്കലും-അങ്ങനെ പലതും.സ്കൂള്‍ ലൈബ്രറിയുടെ ചുമതല അന്ന് കാര്‍ത്തികേയന്‍മാസ്റ്റര്‍ക്കായിരുന്നു. അദ്ദേഹം, ക്ലാസ് ലീഡര്‍വശം കുട്ടികളുടെ എണ്ണത്തിനനുസരിച്ചുള്ള പുസ്തകം ഏല്പിക്കുകയും,അവ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചേല്പിച്ചാല്‍, വീണ്ടും അത്രതന്ന വേറെ പുസ്തകങ്ങള്‍തരികയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.(സഹപാഠികള്‍ പലരും വായനയോട് താത്പര്യമുള്ളവരല്ലാത്തതിനാല്‍, അവയൊക്കെ വായിച്ചുതീര്‍ക്കലായിരുന്നു അന്ന് എന്റെ വിനോദം.)

കൂടെ പഠിച്ചവരില്‍ മിക്കവാറുംപേരെ ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.എന്റെ വീട്ടിന്നടുത്തും, സ്കൂള്‍ പരിസരത്തുമൊക്കെയുള്ളവരായിരുന്നു അവര്‍. പലരും, തുടര്‍ന്നുള്ള പഠനം ഒഴിവാക്കി ജീവിതരംഗത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി. തുടര്‍ന്നു പഠിച്ചവര്‍ താരതമ്യേന കുറവായിരുന്നു. തുടര്‍പഠനത്തിനുമൊന്നിച്ചുള്ളവരെപ്പറ്റിയാണ് വ്യക്തമായ ഓര്‍മ്മകളുള്ളത്.മടപ്പള്ളി കോളേജില്‍നിന്നും കെമിസ്ട്രി പ്രൊഫസറായി വിരമിച്ച ജമാലുദ്ദീന്‍-അയാളെക്കുറിച്ചൊരോര്‍മ്മയുണ്ട്.അയാള്‍ അന്നേ പഠനത്തില്‍ മാത്രംതാത്പര്യമുള്ള ആളായിരുന്നു.അഞ്ചാംക്ലാസിലാണ് ജമാല്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ചേര്‍ന്നത്. ഒരുദിവസം, ഡ്രില്ലിന്റെ പീരിയഡില്‍ ഞങ്ങളെല്ലാം സന്തോഷത്തോടെ ഗ്രൗണ്ടിലേക്കുപോകുകയായിരുന്നു. ജമാല്‍ ക്ലാസില്‍ത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ അയാളോട് ഡ്രില്‍,ഡ്രില്‍ എന്നാര്‍ത്തു. ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു ജമാലിന്റെ പ്രതികരണം. കുറൂളിക്കണ്ടികുഞ്ഞബ്ദുല്ലയായിരുന്നു എന്നെ അന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയതെന്നോര്‍ക്കുന്നു.

മോഹന്‍ദാസ് മൊകേരി, രണ്ടാംക്സാസിലോമറ്റോ ആണ് ഈ സ്കൂളിലേക്കുവന്നത്. ഒരു തുണിസഞ്ചിയില്‍(ബാഗ്) പുസ്തകങ്ങളൊക്കെയിട്ടാണ് മോഹന്‍ദാസ് വന്നത്. ആ സഞ്ചിയില്‍ അദ്ധ്യാത്മരാമായണവും ഭാഗവതവുമൊക്കെ അയാള്‍ സ്കൂളില്‍ കൊണ്ടുവരാറുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്തിരിക്കുന്നവര്‍ക്കുമാത്രം അതൊക്കെ കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യും. ഞങ്ങള്‍ അകലെയിരുന്ന് അസൂയപ്പെടും.

ലീഡര്‍തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെവകയായി മര്‍ദ്ദനമേറ്റ ഒരനുഭവവും ഇവിടെവച്ച് എനിക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

ചെറിയ ക്ലാസുമുതലേ, ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ് ലീഡര്‍ അന്നത്തെ എന്റെ അടുത്തകൂട്ടുകാരനായിരുന്ന ഏച്ചിത്തറചന്ദ്രനായിരുന്നു. ഏഴാംക്ലാസിലെത്തിയപ്പോള്‍, അയാളെന്നോട് തനിക്കിനി ലീഡറാവാന്‍ വയ്യെന്നും, എതിര്‍സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയായ കുറുന്തോക്കണ്ടി ജയരാജന് വോട്ടുചെയ്യണമെന്നും പറഞ്ഞു.( അതേ, കായക്കൊടി ഹയര്‍സെക്കന്റെറി സ്കൂളില്‍നിന്ന് സയന്‍സ് അദ്ധ്യാപകനായി വിരമിച്ച ജയരാജന്‍മാഷുതന്നെ )മറ്റു സഹപാഠികളോടും ഇക്കാര്യം ഞാനാവശ്യപ്പെടണ​മെന്ന് ചന്ദ്രന്‍ പറഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച്, പറ്റുന്നോരോടൊക്കെ ഞാനിതു പറഞ്ഞെങ്കിലും, അവരാരും അത് ചെവിക്കൊണ്ടില്ല.അദ്ധ്യാപകന്‍വന്ന് തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെപരിപാടി ആരംഭിച്ചു. രഹസ്യബാലറ്റായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു : ചന്ദ്രന് വോട്ടുചെയ്യുന്നവര്‍ നില്ക്കൂ.

ഞാനും ജയരാജനും ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമൊഴികെ എല്ലാരും എണീറ്റുനിന്നു. "ഇനി ജയരാജന് വോട്ടുചെയ്യുന്നവര്‍ നില്ക്കൂ"

ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേര്‍ മാത്രം.ചന്ദ്രന്‍ ക്ലാസ് ലീഡറായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.

മാഷ് ക്ലാസില്‍നിന്നു പോയശേഷം, ക്സാസിലുണ്ടായിരുന്ന മുതിര്‍ന്നകുട്ടികള്‍ എന്റെനേരെ തിരിഞ്ഞു :"നീയെന്താടാ, ചന്ദ്രന് വോട്ടുചെയ്യാതിരുന്നേ "ന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ടവര്‍ എന്നെപിടിച്ചുതള്ളുകയും, തല്ലുകയും ചെയ്തു.ചന്ദ്രന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണെന്ന എന്റെ വാക്കുകളവര്‍ ചെവിക്കൊണ്ടതേയില്ല.ഞാനിരുന്ന് കരഞ്ഞു.(ചന്ദ്രന്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ്, താന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണിവന്‍ അങ്ങനെചെയ്തതെന്ന് പറയാതിരുന്നതെന്ന് എനിക്കിന്നുമറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ, പേടിച്ചിട്ടുതന്നെയായിരിക്കും)പിന്നീട്,ചന്ദ്രന്‍ സംഭവം അദ്ധ്യാപകരെ അറിയിക്കുകയും, ഭീകരന്മാര്‍ക്ക് ശിക്ഷകിട്ടുകയും ചെയ്തു.പക്ഷ, അതോടെ മറ്റൊന്നു സംഭവിച്ചു. ചന്ദ്രനും ഞാനും പരസ്പരം മിണ്ടാതായി.ഇരിക്കുന്നത് തൊട്ടുതൊട്ടുതന്നെ, പക്ഷേ, മിണ്ടില്ല.പലരും അത് രാജിയാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും അക്കൊല്ലം മുഴുവന്‍ പിണക്കം നീണ്ടുനിന്നു. അവസാനത്തെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞശേഷം, ഞങ്ങള്‍ സ്കൂള്‍മുറ്റത്തു തമ്മില്‍കണ്ടു.

ഞാന്‍ ഉരിയാടി :എന്താ ചന്ദ്രാ?

അവന്‍ എന്നോടും ഉരിയാടി :എന്താ ബാലകൃഷ്ണാ?

അതോടെ ഞങ്ങളുടെ ദീര്‍ഘമായ പിണക്കം തീര്‍ന്നു!.

(ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം ഇപ്പോഴും നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്)

എന്തൊരു കാലമായിരുന്നു അത്...

ഈ സ്കൂളുമായി ഏഴാംക്ലാസുവരെ പഠിച്ച ബന്ധം മാത്രമാണോ എനിക്കുള്ളത് ?!

കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍, ഏപ്രിലിന്റെ പരീക്ഷക്കാലത്ത് ഈ വിജനമായ ക്ലാസ് മുറികളിലിരുന്നാണ് ഞാന്‍ പരീക്ഷകള്‍ക്കായി തയ്യാറെടുത്തിരുന്നത്. സായാഹ്നങ്ങളില്‍,ടി.പി.സുരേന്ദ്രനും(ബാബുമാഷ്),ജനമേജയനും,സി.പി.രമേശനും, ടി.പി.സദാനന്ദനും ഞാനും ഭാവിയെപ്പറ്റി സ്വപ്നങ്ങള്‍ നെയ്തതും,അനീതികളെപ്പറ്റി രോഷംകൊണ്ടതും, മോഹഭംഗങ്ങളില്‍ തളര്‍ന്ന് അട്ടംനോക്കി മലര്‍ന്നുകിടന്നതും ഇവിടെയായിരുന്നു.(തങ്ങള്‍ മാഷ്, ജനലിലൂടെ, "അതാരാടോ?” എന്നു ചോദിക്കുന്നതുവരെ ഞങ്ങളിവിടെ ഇരുന്നു.ശില്പി ആര്‍ട്സ് &സ്പോര്‍ട്സ് ക്ലബ്ബ്,ബാബുവിന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞതും,ഒരുപാട് വിനോദയാത്രകളാവിഷ്ക്കരിച്ചതും ഈ ബഞ്ചുകളിലിരുന്നായിരുന്നു.(എന്റെ വിവാഹവും ഈസ്കൂളില്‍വച്ചുതന്നയായിരുന്നല്ലോ!)

ഈയിടെ ആവഴിപോകുമ്പോള്‍ സ്കൂള്‍ കോമ്പൗണ്ടിന്റെ നാലുഭാഗത്തും ഉയര്‍ന്നുനില്ക്കുന്ന മതിലുകള്‍ ഈ പഴയ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയോട് എന്തെങ്കിലും പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടോ, ആവോ !

........................................................................................................................................

നാച്ചിമുത്തുവും മലയാളകവിതയും

വായനശാലയുടെ പ്രതിമാസപരിപാടിയില്‍, ആനുകാലികമലയാളകവിതയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കണമെന്നാണ് ഭാരവാഹികള്‍ എന്നോടാവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ആനുകാലികങ്ങളും, നവമാധ്യമങ്ങളുമൊക്കെയായി ബ്രഹ്മാണ്ഡതുല്യമായ ആ ലോകത്തെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചു ഭ്രാന്തുപിടിച്ചിരിക്കയായിരുന്നു ഞാന്‍. പെട്ടെന്നാണ് മനസ്സിലേയ്ക്ക് നാച്ചിമുത്തു കടന്നുവന്നത്.
മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരമാണ്, ഇരുണ്ട നിറവും.പക്ഷേ, ചൈതന്യമുള്ള കണ്ണുകളായിരുന്നു നാച്ചിമുത്തുവിന്റേത്.തമിഴ് നാട്ടുകാരനാണെന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്ന രൂപം.
പഴയൊരു ഗ്രീഷ്മകാലസന്ധ്യയില്‍, വിജനമായ സ്കൂള്‍ഗ്രൗണ്ടിന്റെ മൂലയില്‍,ഇനിയും ഉണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത പുല്ലില്‍ മലര്‍ന്നുകിടന്ന്, ഭാവിപരിപാടികളെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു രമേശനും ഞാനും.ആകാശത്തില്‍ കാണായ വെണ്‍മേഘങ്ങള്‍പോലെ,ഞങ്ങളുടെ ചിന്തകള്‍ക്കും കൃത്യമായ രൂപമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പെട്ടെന്നാണ്, തമിഴ് നാട്ടുകാരനാണെന്നുതോന്നിക്കുന്ന ഒരാള്‍, മൈതാനംമുറിച്ചുനടന്ന്, ഞങ്ങള്‍ക്കരികിലേയ്ക്ക് വരുന്നതായി കണ്ടത്. അക്കാലത്ത് തമിഴ് സിനിമകള്‍ നിരന്തരംകാണുന്നതിന്റെ ബലത്തില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു :” അണ്ണേ, നീങ്കയാര് ?”
രമേശന്‍ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനുമുമ്പ് അയാള്‍ പറഞ്ഞു :
“ ഞാന്‍ നാച്ചിമുത്തു. രമേശന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നതാ “
തനിമലയാളംപേച്ചുകേട്ട് ഞാന്‍ ഇളിഭ്യനായെന്നു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.
"ഞാന്‍കരുതി തമിഴനാണെന്ന് "ചമ്മലോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
അരികിലിരുന്നുകൊണ്ട് നാച്ചിമുത്തു പറഞ്ഞു :” തമിഴന്‍തന്നെയാ.കോയമ്പത്തൂര്‍കാരന്‍.പക്ഷേ, ഒരുപാടുകാലമായി കേരളത്തില്‍തന്നെയാ.പാലക്കാടുനിന്നാണ് കല്യാണംകഴിച്ചത്.മലയാളം നല്ലോണമറിയും"
“ ഇവിടെയെന്തു ചെയ്യുന്നു ?”
“രമേശന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നതാ “
ഞാന്‍ രമേശനെനോക്കി.
രമേശന്‍ പറഞ്ഞു" പൊന്നിന്റെപണിയാണ് .പൊന്നരിക്കാന്‍ എല്ലാകൊല്ലവും ഈസമയത്ത് ഇവര്‍ വരാറുണ്ട്.”
രമേശന്റെ അച്ഛന്‍ നാട്ടിലൊക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന വിദഗ്ദ്ധനായൊരു സ്വര്‍ണ്ണപ്പണിക്കാരനാണ്. അന്നൊക്കെ വീട്ടിലിരുന്നുതന്നെയായിരുന്നല്ലോ സ്വര്‍ണ്ണപ്പണി.രമേശനും വിദഗ്ദ്ധനായൊരു സ്വര്‍ണ്ണശില്പിതന്നെയാണ്.
“പൊന്നരിക്കാനോ, അതിന് ഇവിടെയൊക്കെ പൊന്നുണ്ടോ അരിച്ചെടുക്കാന്‍?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
മറുപടിപറഞ്ഞത് നാച്ചിമുത്തുവാണ്.
“സ്വര്‍ണ്ണപ്പണി ചെയ്യുന്നവരുടെ ശരീരത്തിലും വസ്ത്രത്തിലുമൊക്കെ ചിലപ്പോള്‍ സ്വര്‍ണ്ണത്തരികള്‍ പറ്റിനില്ക്കും. അപ്പോള്‍, കുളിമുറിയില്‍നിന്ന് വെള്ളമൊഴുകിയെത്തുന്നിടത്തും, അലക്കുകല്ലിന്നടുത്തുമൊക്കെയുള്ള മണ്ണ് ഇളക്കിയെടുത്ത് വെള്ളത്തില്‍കലക്കി ,അരിച്ചെടുത്താല്‍ ആ സ്വര്‍ണ്ണത്തരി കിട്ടിയേക്കും. “
അതെനിക്കൊരു പുതിയഅറിവായിരുന്നു.
“അതുനല്ലൊരു പരിപാടിയാണല്ലോ.നിങ്ങള്‍ക്ക്, ഒരുപാടുപൊന്നുകിട്ടാറുണ്ടോ?"
നാച്ചിമുത്തു പറഞ്ഞു :
“ഞങ്ങളിവിടെവന്ന്,സ്രാപ്പിനെക്കണ്ട്, ചെറിയൊരുതുക നല്കി,പൊന്നരിക്കാനുള്ള സമ്മതംവാങ്ങും പറമ്പുമുഴുവന്‍ കിളച്ചുമറിച്ചാല്‍,മക്കളുടെ ഭാഗ്യംപോലെ, വല്ല ആയിരമോ,രണ്ടായിരമോഒക്കെ ലാഭംകിട്ടിയെന്നുവരും.“
“പൊന്നിന്റെ വലിയപൊട്ടുകളുണ്ടാവില്ലേ ?”
“അത്, വളരെ അപൂര്‍വ്വമാണ്. അങ്ങനെകിട്ടിയാല്‍,ഞങ്ങളുടെ മഹാഭാഗ്യം.മിക്കപ്പോഴും,ചെറിയപൊന്‍തരികള്‍ കിട്ടിയെങ്കിലായി.അത്രതന്നെ. അതിനായി,ഏറെ അധ്വാനിക്കണം, പറമ്പുമുഴുവന്‍ കിളച്ചുമറിക്കേണ്ടിവരും.”
നാച്ചിമുത്തു, ഞങ്ങള്‍ക്കടുത്ത് മലര്‍ന്നുകിടന്ന്,മേഘങ്ങളിലേക്ക് മിഴിനട്ടു.
("നല്ല പൈസകിട്ടുന്നുണ്ടാവും, ഇല്ലെങ്കിലാരെങ്കിലും ഇപ്പണിചെയ്യുവോ ?”രമേശന്‍ എന്റെ ചെവിയില്‍മന്ത്രിച്ചു)

വീണ്ടും കണാരച്ചൻ

                 

ഇലക്ഷൻ റിസല്റ്റ് പ്രമാണിച്ച് ചാനലുകളില് സാമ്പാർ വയ്ക്കുന്ന അണ്ടനേയും അടകോടനേയും കണ്ടുമടുത്തപ്പോഴാണ് പുറത്തേക്കിറങ്ങാമെന്നുവച്ചത്. വെയിലിൻെറ തീക്ഷ്ണനിശ്വാസമേറ്റുകൊണ്ട് നടന്നു എത്തിയത് കണാരച്ചൻെറ ചായപ്പീടികയിലാണ്. അതേ, നമ്മുടെ പഴയ കണാരച്ചൻ തന്നെ.
അവിടെ കുറേ ചെറുപ്പക്കാർ മുഖംകുനിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. കണാരച്ചൻെറ വർത്തമാനവും ചിരിയും ഇടയ്ക്ക് മുഴങ്ങുന്നു.
ഒരു പൊടിച്ചായ എനിക്കും തരീൻ-ഞാൻ പറഞ്ഞു..
ആ, മാഷോ?, കണാരച്ചൻ പറഞ്ഞു-ഞാനീ പിള്ളറെ സമാധാനിപ്പിക്യാരുന്നു.ഞാൻ നോക്കി, വളരെ സജീവമായി ഇലക്ഷൻ പ്രചാരണം നടത്തിയ ചെറുപ്പക്കാരാണ്.സഖാവ് പി.ജയരാജൻെറ ഇലക്ഷൻ റിസല്റ്റ് അറിഞ്ഞ് വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.
മാഷേ, കണാരച്ചൻ പറഞ്ഞു- അതിന് വെഷമിക്ക്ന്നതെന്തിനാ, നാട്ട്വാര്ക്ക് യോഗേല്ല,അത്യന്നെ.
ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ പറഞ്ഞു- എന്നാലും കണാരച്ചാ,ഞാളൊക്കെ എത്ര കാര്യായി പ്രവർത്തിച്ചതാ, എന്നിറ്റും...
എൻെറ മുന്നില് പൊടിച്ചായ കൊണ്ടുവച്ച് കണാരച്ചൻ പറഞ്ഞു-മക്കളേ, ങ്ങള് വെസനിക്കണ്ട,ഞമ്മള് തോറ്റിട്ടില്ല.തോറ്റത് ഓലന്യാ.
ആര്, യു.ഡി.എഫോ? ഞാൻ ചോദിച്ചു
അതെങ്ങന്യാ മാഷേ,പത്തൊമ്പത് സീറ്റിലും ഓലാ മുന്നില്ന്നല്ലേ പറേന്നത് ?!
അപ്പോ തോറ്റതോ?
തോറ്റതോ, ഇന്നാട്ട്വാര് തന്നെ.ഓലെ പ്രതിനിധിയായി സഖാവിനെ കിട്ട്വാൻ ഓലിക്ക് യോഗേല്ല.അത്യന്നെ.
ഞാൻ കണാരച്ചനെ നോക്കി.
അദ്ദേഹം തുടരുകയാണ്-എന്തെല്ലാം കുപ്രചാരണമാ യു.ഡി.എഫ് കാര് നടത്യത്.ഓറ്, കൊലയാളിയാണെന്നൊക്കെ..ഓറ അറീന്നോര് അതൊന്നും ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കില്ല.പക്കേങ്കില്,കോങ്കറസ് കാരും,ബി.ജെ.പിക്കാരുമൊക്കെ ഉള്ളിക്കൂടെ അതല്ലായിരുന്നോ പറഞ്ഞ് പരത്തിയത്.പോരേങ്കില്, ബി.ജെപിക്കാര് ശബരിമലേൻെറ പേരിലുണ്ടാക്കിയ കൊയമാന്തിരോം.ചാനല്കാരൊക്കെ നിരന്തരം പറേണകേട്ട് ചെല ആള്വോളും അതാ നേര്ന്നങ്ങ് വിചാരിച്ചുപോയി.ഈ ആള്വോള് വലിയ വെവരോന്നൂല്ലാത്തോലാ. പിന്ന്യോ, പഠിപ്പും പത്രാസൂള്ള മനിച്ചമ്മാര് വിചാരിച്ചത്, കോങ്കറസല്ലേ ദേശീയ പാർട്ടി,അപ്പോ ബിജെ.പിക്കാരെ നെലക്ക് നിർത്തണേങ്കില്, വോട്ട് ഓലിക്കല്ലേ കൊടുക്കണ്ട്യേത്ന്നാ.എന്ത്ന്നാ, ഫോണിലൊക്ക ള്ള വാട്ടപ്പോ,, അതിലൂടെ യു.ഡി.എഫിൻെറ നിരന്തര പ്രചാരണോം വന്നു.ഈ പഠിപ്പ്കാര്ണ്ടല്ലോ, ഇങ്ങനത്തത് കണ്ടാല്, വേറൊന്നുംനോക്കാണ്ടങ്ങ് നേരാക്ക്വേംചിയ്യൂലേ!.പിന്നെ മുസ്ലീംവോട്ടിലെ ഭൂരിപക്ഷോം, ബി.ജെ.പിക്കെതിരായി യു.ഡി.എഫിനു തന്നെ പോയിട്ടുണ്ടാകും.അപ്പോപ്പിന്നെ എന്താ ണ്ടാവ്വ?, യു.ഡി.എഫ് കാര് തെരഞ്ഞെടുപ്പില് ജയിക്കും.
ഞാനത്ഭുതത്തോടെ കണാരച്ചനെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നുപോയി. കണാരച്ചൻതുടർന്നു- പക്കേങ്കില്, വടക്കെല്ലാം ബി.ജെ.പി.തന്നെ പിടിക്വല്ലേ?, ഒളിച്ചോടിവന്ന ചെറ്യോനെ ബയനാട്ട്കാര് തക്കരിച്ചിന്,എന്നാലങ്ങ് അമേഠീലോ ?,
ഇപ്പറഞ്ഞ യു.ഡി.എഫ് കാര് ജനത്തിനെ ബി.ജെ.പീടെ ബദലെന്നുംപറഞ്ഞ് പറ്റിക്ക്യല്ലാര്ന്നോ ?. സീറ്റെല്ലാം മോഡി അടിച്ച് വാരീല്ലേ?.ഭരണത്തില് തുടരുമ്പോ, അയാളെന്തെല്ലാ കാട്ടിക്കൂട്വാന്ന് പറയാനാവ്വോ?, ഇപ്പറഞ്ഞ യു.ഡി.എഫ് കാർക്ക് ഒരു വെരലനക്കാൻപോലും പറ്റ്വോ?
സ്ഥിതി ഗുരുതരംതന്നെ-ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അത്യന്നാ മാഷേ, ഞാം പറഞ്ഞത്, ഞമ്മള് തോറ്റിട്ടില്ലാന്ന്-കണാരച്ചൻ പറഞ്ഞു.ജനം അനുഭവിക്കും.അന്നേരം ഓലിക്ക് തിരിയും എന്താണ് എല്.ഡി.എഫെന്ന്. ഓലേ, ജനത്തിന് വേണ്ടി നിക്കൂന്ന്. അത് പോരേ?, അതല്ലേ ജയിക്കല്, അല്ലേ മാഷേ ?
കണാരച്ചൻ ചെറുപ്പക്കാരോട് പറഞ്ഞു- ങ്ങള് നോക്കിക്കോളീ, മോഡി സർക്കാരിൻെറ വിക്രസ്സങ്ങോട്ട് തുടങ്ങട്ടെ, ജനം ആരും പറയാണ്ടന്നെ ഞമ്മളെ പാർട്ടീനത്തേടി വരും.അത്യന്നല്ലേ വിജയം?
അതുപോട്ടെ, ങ്ങളെല്ലാം എൻെറ വക ഓരോ ചായ കുടിക്കിൻ.എന്നിട്ട്, സമാധാനത്തില്, അവനോൻെറ തൊരത്തിന് പോകീൻ.
കണാരച്ചൻ ഒരു സംഭവംതന്നെയെന്ന് ഓർക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ.

ചന്തമ്മൻെറ
പ്രതികരണം
ചാനലില് ചർച്ചകള് കത്തിപ്പടരുകയും ചീറ്റിപ്പോവുകയുമൊക്കെചെയ്യുന്നതിനിടയില്, കാഷായവസ്തധാരിയായ ഒരാള് കോടതിവിധിയെപ്പറ്റി രോഷംകൊള്ളുകയായിരുന്നു.(രോഷം തുടങ്ങിയ വികാരാദികളും കാഷായവും തമ്മിലെന്ത് എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്)
അദ്ദേഹം :" വിശ്വാസിയല്ലാത്ത ഒരു ജഡ്ജി എങ്ങനെയാണ് ശബരിമലക്കാര്യത്തില് വിധിപറയുക!?, അയാളെപ്പോഴെങ്കിലും ശബരിമലയില് പോയിട്ടുണ്ടോ?, അയാള് അയ്യപ്പവിശ്വാസിയാണോ?"
ദിനേശൻെറ കടയിലെ ഉപ്പുപെട്ടിപ്പുറത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ചന്തമ്മച്ചൻ. ദിനേശൻെറ ടി.വിയില് നോക്കി,വറുത്ത നിലക്കടല തൊലിനീക്കി തിന്നുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.കാഷായത്തിൻെറ വാദം കേട്ടയുടനെവന്നു ചന്തമ്മച്ചൻെറ പ്രതികരണം
"എല്ല മനേ, അന്നേരം കൊലക്കസിൻെറ ശിക്ഷവിധിക്കണേങ്കില്,ജഡ്ജിപോയിറ്റ് , ആരേങ്കിലും കൊല്ലണ്ടിവര്വല്ലോ!!?, എന്താ കഥ!""
(ഞാനും ദിനേശനും, അതിനു മറുപടിപറഞ്ഞില്ല.കാരണം, ചന്തമ്മച്ചൻ ചോദിച്ചത്, ടി.വി.സ്ക്രീനിലെ പ്രഭാഷകനോടുതന്നെയായിരുന്നു )

പൊക്കച്ചൻ
പൊക്കച്ചൻ ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു. എന്തുപറ്റിയെടോ എന്ന് ദിനേശനോട് ഞാൻ ആംഗ്യഭാഷയില് അന്വേഷിച്ചു.അവൻ കൈമലർത്തിക്കാണിച്ചു.
ദിനേശൻെറ കടയുടെ മുന്നിലൂടെ അച്ചാലും മുച്ചാലും നടക്കുകയായിരുന്നു മൂപ്പർ. തലയിലെ കെട്ട് അഴിക്കുകയും, വീണ്ടും മുറുക്കിക്കെട്ടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.എന്തോ പന്തികേടുണ്ട്.
പെട്ടെന്നാണ് കല്യാണിയമ്മ കടയിലേക്ക് വന്നത്."ദിനേശാ ഈട പാല്ണ്ടേനോ?"
"ഇണ്ട് കല്യാണ്യമ്മേ"
"എന്നാലൊരു പാക്കറ്റ് താ."അവർ പറഞ്ഞു
ദിനേശനോട് സംസാരിച്ച്, തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴാണ് കല്യാണിയമ്മ പൊക്കച്ചനെ കാണുന്നത്.ഒരു നിമിഷം അവർ പൊക്കച്ചനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.എന്നിട്ട്, ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു:
"ഇനിക്കെന്ത്ന്നാ പൊക്കാ പറ്റ്യേത് ?, കാലുമ്മല് ഇറ്മ്പ് കേര്വാൻ നേരേല്ലാത്തപോലെ, ഞ്ഞ് കൊറേരായല്ലോ ഇങ്ങനെ നടക്ക്ന്ന് ?!"
പൊക്കച്ചൻ തലയിലെകെട്ട് ഒന്നുകൂടി അഴിക്കുകയും മുറുക്കുകയും ചെയ്തു.
"ഉയീ, മളേ കല്യാണ്യേ, ഞ്ഞെപ്പേനും ബന്നേ?"
"ഞാനിപ്പം ബന്നിറ്റേള്ളൂ. ഇനിക്കെന്നാ പറ്റ്യേ ?!"
"ഞ്ഞിയൊന്നും കേക്ക്ന്നില്ലേ, ശബരിമലേലെ കൊരോദം ?"
"അയിനെന്താക്കളേ.പെണ്ണ്ങ്ങള് ആടകാര്യാല്, മലേന്താ ഇടിഞ്ഞുപോവ്വോ !?"
"അത്യെന്യാ കല്യാണ്യേ, ഞാനും ചോയിക്ക്ന്നേ,എല്ലപ്പാ, പോന്ന്യോല് പോട്ടെ, അയിന് ഈറ്റിങ്ങക്കെന്താ?!"
പെരാന്ത് !
"അത്യെന്യാ കല്യാണ്യേ, ഞാനും നിരീക്ക്ന്നേ." "എനീപ്പോ, ഇക്കോരോദം സയിച്ചൂടാണ്ട്, ഓറാറ്റം രാജിവെച്ചൂട്വോ?"
ആര്?
"അയ്യപ്പൻ തന്നെ വേറ്യാരാ"
പൊക്കച്ചൻ വീണ്ടും തലക്കെട്ടഴിച്ച് മുറുക്കിക്കെട്ടി.
ഞാനും ദിനേശനും പരസ്പരംനോക്കി അമ്പരന്നു നില്ക്കുകയായിരുന്നു. അതും ഒരു സാധ്യതതന്നെയല്ലേ എന്നായിരുന്നു അപ്പോഴത്തെ ചിന്ത.

എൻ പ്രഭാകരൻ മാഷും,
ശ്രീകൃഷ്ണ ആലനഹള്ളിയും
പിന്നെ ഞാനും
          1982 ലാണെന്നുതോന്നുന്നു.ബ്രണ്ണനിലെ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു ഞാൻ. ഫ്രൊ.എം.എൻ വിജയനും എൻ പ്രഭാകരനുമൊക്കെ മലയാളം കുപ്പിൻെറ കീർത്തിധാവള്യം വർദ്ധിപ്പിച്ച കാലം. അതൊരു അസാധ്യകാലംതന്നെയായിരുന്നു
ഒരു ദിവസം പ്രഭാകരൻമാഷ്, എന്നെ മലയാളം ഡിപ്പാർട്ടുമെൻെറിലേക്കു വിളിപ്പിച്ചു.
"എടോ, നിനക്കെന്തെങ്കിലും തിരക്കുണ്ടോ?"
"ഇല്ല സർ"
"എന്നാല്, നീയിതൊന്നു വൃത്തിയായി പകർത്തിയെഴുതിക്കൊണ്ടു വരണം".
ഇതു പറഞ്ഞുകൊണ്ടദ്ദേഹം കുറേ പേപ്പറുകള്,മേശയില്നിന്നെടുത്ത് എനിക്കുനേരെ നീട്ടി.കുറേ എഴുതാനുള്ള പേപ്പറുകളും. ഞാനതുവാങ്ങി, നിവർത്തുനോക്കി. കുനുകുനായുള്ള അക്ഷരങ്ങളാണ് നിറയെ. ശ്രീകൃഷ്ണ ആലനഹള്ളിയുമായി അദ്ദേഹം നടത്തിയ അഭിമുഖമായിരുന്നു അത്. ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ ഞാനതുമായി. ചിറക്കുനിയിലെ താമസസ്ഥലത്തേക്കു പാഞ്ഞു.
എത്രയാവൃത്തി വായിച്ചുവെന്നോർമ്മയില്ല.
മലയാളത്തില് വന്ന നോവലുകളിലൂടെ, ആലനഹള്ളി പ്രിയങ്കരൻ, പ്രഭാകരൻ മാഷോ, അതിലേറെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരൻ, പ്രിയ അദ്ധ്യാപകനും..രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച്.
ഞാനത് ശ്രദ്ധയോടെ പേപ്പറിലേക്കു പകർത്തിയെഴുതി. ചില അക്ഷരങ്ങള് തെറ്റിയെഴുതിപ്പോയപ്പോള്, ആ കടലാസുതന്നെ മാറ്റി, വീണ്ടുമെഴുതി. അങ്ങനെ ഒരുപാടു സമയമെടുത്താണ്, ആ യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കിയത്.
പിറ്റേന്ന്, കോളേജിലെത്തി. സാറിനെ കണ്ടുപിടിച്ച്, അതും, അദ്ദേഹത്തിൻെറ കൈയെഴുത്തുപ്രതിയും കൈമാറി
"എഴുതിതീർക്കാൻ ഏറെ നേരമെടുത്തു സർ"
"നീതന്നെയാണോ പകർത്തിയെഴുതിയത്?"
"അതേ സർ."
"അതു വേണ്ടിയിരുന്നില്ല, താഴെയുള്ള ക്ലാസ്സിലെ പരിചയമുള്ള ഏതെങ്കിലും പെണ്കുട്ടികളെക്കൊണ്ടെഴുതിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?"
"അതിന്, ഇത്രയും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളൊരുകാര്യം ഏല്പിക്കാൻതക്ക പരിചയം എനിക്കു പെണ്കുട്ടികളുമായില്ല സർ"
"ശരി. "അദ്ദേഹം പേപ്പർ വാങ്ങി മേശയില് വെച്ചു.
അന്നദ്ദേഹം, മാതൃഭൂമി പത്രത്തിൻെറ ഞാറാഴ്ചപ്പതിപ്പില്, ഇടയ്ക്കിടെ എഴുതാറുണ്ടായിരുന്നു.(ഇതു വന്ന ലക്കം ഞാൻ സംഘടിപ്പിച്ച് സൂക്ഷിച്ച് വെച്ചിരുന്നു. അതെപ്പൊഴോ നഷ്ടമായിപ്പോയി)
പ്രഭാകരൻ മാസ്റ്റർക്കുതന്നെ ഇക്കാര്യം ഇപ്പൊഴോർമ്മയുണ്ടോ ആവോ! .
ഇതിപ്പോ ഓർത്തതെന്തിനാണെന്നോ, ഓ, എത്രവലിയൊരു അവസരമാണ് ഞാൻ കളഞ്ഞുകുളിച്ചത് എന്ന് നിങ്ങളോട് പറയാൻതന്നെ. അന്നാ അഭിമുഖം അടിച്ചുമാറ്റി എൻെറ പേരില് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാമായിരുന്നു. വേറെങ്ങും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതല്ലാത്തതുകൊണ്ട് പിടിക്കപ്പെടുകയുമില്ലായിരുന്നു. ഇതാ പറയുന്നത്, വേണ്ടത് വേണ്ട സമയത്തുതന്നെ തോന്നണമെന്ന്.
( ഒന്നോർത്താല്, അങ്ങനെ അടിച്ചുമാറ്റാതിരുന്നതെത്ര നന്നായി. ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്, പിന്നെ എനിക്കദ്ദേഹത്തിൻെറ മുന്നില് ചെല്ലാനാവുമോ, ആ ചൈതന്യമാർന്ന പൌരസ്ത്യഭാഷാശാസ്ത്രക്ലാസ്സും എനിക്കപ്രാപ്യമായേനെ.)

വൈകാരിക പരിസരം
            കാര്യങ്ങളങ്ങനെപോകെ, നമ്മുടെ സാഹിത്യകാരനെ ചെന്നുകണ്ടാലോ എന്നൊരുചിന്തകേറിവന്നു.അയ്യാള് സാധാരണ നാട്ടിലങ്ങനെ കാണപ്പെടാറില്ല. ഇപ്പോളവിടെ ഉണ്ടത്രേ.
ചെന്നു.
ടിയാൻ മട്ടുപ്പാവിലുണ്ടെന്ന് സഹധർമ്മിണി പറഞ്ഞു.
കേറിച്ചെന്നപ്പോളെന്താ കഥ, നൂറുകണക്കിന് വാരികാദികളും, മറ്റു പുസ്തകാദികളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. നടുവിലിരുന്ന്,അയാള്, പൊരിഞ്ഞ വായനയാണ്.
ദെന്താ കഥ ?
"എടോ, ഇപ്പോഴിതെല്ലാം വായിക്കേണ്ടിവന്നിരിക്കുന്നു.മുഷിപ്പുതന്നെ".
എന്താ കാര്യം?
"അത്തരമൊരു വൈകാരികപരിസരം സംജാതമായിരിക്കുന്നു."
മനസ്സിലാവുന്നരീതിയിലൊന്നു പറയ്!
"ടോ", അയാള് വായന നിർത്തി എൻെറനേരെ തിരിഞ്ഞു."താനിരിക്ക്."
ഞാനിരുന്നു.
"തനിക്കറിയാലോ, ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലത്തിലധികമായി,ഞാനീ ചവറുകളൊന്നും വായിക്കാറില്ല.ഇവയിലൊക്കെ എഴുതും. അവര് പണംതരും.അതുമാത്രമാണിവയുമായി എനിക്കുള്ള ബന്ധം."
അതിനിപ്പോ എന്തുണ്ടായി?!
"ഉണ്ടായതോ, എന്നെപ്പോലുള്ളവരെഴുതുന്നത് പലരും മോഷണംനടത്തി, ഹെഡ്ഢിംഗ് മാറ്റി,ലവരുടെ പേരില് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നൊരു പ്രവണത ഇപ്പോ വളരെ സജീവമാണ്."
അതിന്, പത്രാധിപന്മാർ ഇതൊന്നും വായിക്കില്ലേ?!
"അവരോ, അവര്, ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ പേരുണ്ടെങ്കിലെന്തുചവറായാലും കൊടുത്തോളും. , ഞങ്ങളുടെ രചനകളൊന്നും വായിക്കാത്തതിനാല്, അതിലെ ആശയമോ വരികള്തന്നെയോ മോഷ്ടിച്ച് മറ്റാരെങ്കിലും സൃഷ്ടികളയച്ചാല്, ഗംഭീരമെന്ന്പറഞ്ഞ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കയും ചെയ്യും."
പിന്നെന്താ വഴി?
"പത്രാധിപന്മാര് പറയുന്നത്, ആത്തരം മോഷണംനടക്കുന്നുണ്ടോന്ന് നോക്കേണ്ടത്, അവരവർതന്നെയാണെന്നാ.അതുകൊണ്ടല്ലേ, ഒരാഴ്ചത്തെലീവെടുത്ത്, ഞാനിതൊക്കെ വായിക്കാനിരിക്കുന്നത്.എന്തൊരു കഷ്ടാന്ന് നോക്കിയേ."
"അപ്പോളിവിടുത്തെ ജൈവപരിസരം അതാണ്. ല്ലേ?
ഞാൻ വൈകീട്ട് വരാം."
വരണം. എന്നെ, വായിക്കാൻ സഹായിക്കാലോ
പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്, ഒരാഴ്ച ഈവഴിയില്ലെന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ.