നാച്ചിമുത്തുവും മലയാളകവിതയും

വായനശാലയുടെ പ്രതിമാസപരിപാടിയില്‍, ആനുകാലികമലയാളകവിതയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കണമെന്നാണ് ഭാരവാഹികള്‍ എന്നോടാവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ആനുകാലികങ്ങളും, നവമാധ്യമങ്ങളുമൊക്കെയായി ബ്രഹ്മാണ്ഡതുല്യമായ ആ ലോകത്തെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചു ഭ്രാന്തുപിടിച്ചിരിക്കയായിരുന്നു ഞാന്‍. പെട്ടെന്നാണ് മനസ്സിലേയ്ക്ക് നാച്ചിമുത്തു കടന്നുവന്നത്.
മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരമാണ്, ഇരുണ്ട നിറവും.പക്ഷേ, ചൈതന്യമുള്ള കണ്ണുകളായിരുന്നു നാച്ചിമുത്തുവിന്റേത്.തമിഴ് നാട്ടുകാരനാണെന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്ന രൂപം.
പഴയൊരു ഗ്രീഷ്മകാലസന്ധ്യയില്‍, വിജനമായ സ്കൂള്‍ഗ്രൗണ്ടിന്റെ മൂലയില്‍,ഇനിയും ഉണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത പുല്ലില്‍ മലര്‍ന്നുകിടന്ന്, ഭാവിപരിപാടികളെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു രമേശനും ഞാനും.ആകാശത്തില്‍ കാണായ വെണ്‍മേഘങ്ങള്‍പോലെ,ഞങ്ങളുടെ ചിന്തകള്‍ക്കും കൃത്യമായ രൂപമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പെട്ടെന്നാണ്, തമിഴ് നാട്ടുകാരനാണെന്നുതോന്നിക്കുന്ന ഒരാള്‍, മൈതാനംമുറിച്ചുനടന്ന്, ഞങ്ങള്‍ക്കരികിലേയ്ക്ക് വരുന്നതായി കണ്ടത്. അക്കാലത്ത് തമിഴ് സിനിമകള്‍ നിരന്തരംകാണുന്നതിന്റെ ബലത്തില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു :” അണ്ണേ, നീങ്കയാര് ?”
രമേശന്‍ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനുമുമ്പ് അയാള്‍ പറഞ്ഞു :
“ ഞാന്‍ നാച്ചിമുത്തു. രമേശന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നതാ “
തനിമലയാളംപേച്ചുകേട്ട് ഞാന്‍ ഇളിഭ്യനായെന്നു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.
"ഞാന്‍കരുതി തമിഴനാണെന്ന് "ചമ്മലോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
അരികിലിരുന്നുകൊണ്ട് നാച്ചിമുത്തു പറഞ്ഞു :” തമിഴന്‍തന്നെയാ.കോയമ്പത്തൂര്‍കാരന്‍.പക്ഷേ, ഒരുപാടുകാലമായി കേരളത്തില്‍തന്നെയാ.പാലക്കാടുനിന്നാണ് കല്യാണംകഴിച്ചത്.മലയാളം നല്ലോണമറിയും"
“ ഇവിടെയെന്തു ചെയ്യുന്നു ?”
“രമേശന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നതാ “
ഞാന്‍ രമേശനെനോക്കി.
രമേശന്‍ പറഞ്ഞു" പൊന്നിന്റെപണിയാണ് .പൊന്നരിക്കാന്‍ എല്ലാകൊല്ലവും ഈസമയത്ത് ഇവര്‍ വരാറുണ്ട്.”
രമേശന്റെ അച്ഛന്‍ നാട്ടിലൊക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന വിദഗ്ദ്ധനായൊരു സ്വര്‍ണ്ണപ്പണിക്കാരനാണ്. അന്നൊക്കെ വീട്ടിലിരുന്നുതന്നെയായിരുന്നല്ലോ സ്വര്‍ണ്ണപ്പണി.രമേശനും വിദഗ്ദ്ധനായൊരു സ്വര്‍ണ്ണശില്പിതന്നെയാണ്.
“പൊന്നരിക്കാനോ, അതിന് ഇവിടെയൊക്കെ പൊന്നുണ്ടോ അരിച്ചെടുക്കാന്‍?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
മറുപടിപറഞ്ഞത് നാച്ചിമുത്തുവാണ്.
“സ്വര്‍ണ്ണപ്പണി ചെയ്യുന്നവരുടെ ശരീരത്തിലും വസ്ത്രത്തിലുമൊക്കെ ചിലപ്പോള്‍ സ്വര്‍ണ്ണത്തരികള്‍ പറ്റിനില്ക്കും. അപ്പോള്‍, കുളിമുറിയില്‍നിന്ന് വെള്ളമൊഴുകിയെത്തുന്നിടത്തും, അലക്കുകല്ലിന്നടുത്തുമൊക്കെയുള്ള മണ്ണ് ഇളക്കിയെടുത്ത് വെള്ളത്തില്‍കലക്കി ,അരിച്ചെടുത്താല്‍ ആ സ്വര്‍ണ്ണത്തരി കിട്ടിയേക്കും. “
അതെനിക്കൊരു പുതിയഅറിവായിരുന്നു.
“അതുനല്ലൊരു പരിപാടിയാണല്ലോ.നിങ്ങള്‍ക്ക്, ഒരുപാടുപൊന്നുകിട്ടാറുണ്ടോ?"
നാച്ചിമുത്തു പറഞ്ഞു :
“ഞങ്ങളിവിടെവന്ന്,സ്രാപ്പിനെക്കണ്ട്, ചെറിയൊരുതുക നല്കി,പൊന്നരിക്കാനുള്ള സമ്മതംവാങ്ങും പറമ്പുമുഴുവന്‍ കിളച്ചുമറിച്ചാല്‍,മക്കളുടെ ഭാഗ്യംപോലെ, വല്ല ആയിരമോ,രണ്ടായിരമോഒക്കെ ലാഭംകിട്ടിയെന്നുവരും.“
“പൊന്നിന്റെ വലിയപൊട്ടുകളുണ്ടാവില്ലേ ?”
“അത്, വളരെ അപൂര്‍വ്വമാണ്. അങ്ങനെകിട്ടിയാല്‍,ഞങ്ങളുടെ മഹാഭാഗ്യം.മിക്കപ്പോഴും,ചെറിയപൊന്‍തരികള്‍ കിട്ടിയെങ്കിലായി.അത്രതന്നെ. അതിനായി,ഏറെ അധ്വാനിക്കണം, പറമ്പുമുഴുവന്‍ കിളച്ചുമറിക്കേണ്ടിവരും.”
നാച്ചിമുത്തു, ഞങ്ങള്‍ക്കടുത്ത് മലര്‍ന്നുകിടന്ന്,മേഘങ്ങളിലേക്ക് മിഴിനട്ടു.
("നല്ല പൈസകിട്ടുന്നുണ്ടാവും, ഇല്ലെങ്കിലാരെങ്കിലും ഇപ്പണിചെയ്യുവോ ?”രമേശന്‍ എന്റെ ചെവിയില്‍മന്ത്രിച്ചു)

വീണ്ടും കണാരച്ചൻ

                 

ഇലക്ഷൻ റിസല്റ്റ് പ്രമാണിച്ച് ചാനലുകളില് സാമ്പാർ വയ്ക്കുന്ന അണ്ടനേയും അടകോടനേയും കണ്ടുമടുത്തപ്പോഴാണ് പുറത്തേക്കിറങ്ങാമെന്നുവച്ചത്. വെയിലിൻെറ തീക്ഷ്ണനിശ്വാസമേറ്റുകൊണ്ട് നടന്നു എത്തിയത് കണാരച്ചൻെറ ചായപ്പീടികയിലാണ്. അതേ, നമ്മുടെ പഴയ കണാരച്ചൻ തന്നെ.
അവിടെ കുറേ ചെറുപ്പക്കാർ മുഖംകുനിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. കണാരച്ചൻെറ വർത്തമാനവും ചിരിയും ഇടയ്ക്ക് മുഴങ്ങുന്നു.
ഒരു പൊടിച്ചായ എനിക്കും തരീൻ-ഞാൻ പറഞ്ഞു..
ആ, മാഷോ?, കണാരച്ചൻ പറഞ്ഞു-ഞാനീ പിള്ളറെ സമാധാനിപ്പിക്യാരുന്നു.ഞാൻ നോക്കി, വളരെ സജീവമായി ഇലക്ഷൻ പ്രചാരണം നടത്തിയ ചെറുപ്പക്കാരാണ്.സഖാവ് പി.ജയരാജൻെറ ഇലക്ഷൻ റിസല്റ്റ് അറിഞ്ഞ് വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.
മാഷേ, കണാരച്ചൻ പറഞ്ഞു- അതിന് വെഷമിക്ക്ന്നതെന്തിനാ, നാട്ട്വാര്ക്ക് യോഗേല്ല,അത്യന്നെ.
ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ പറഞ്ഞു- എന്നാലും കണാരച്ചാ,ഞാളൊക്കെ എത്ര കാര്യായി പ്രവർത്തിച്ചതാ, എന്നിറ്റും...
എൻെറ മുന്നില് പൊടിച്ചായ കൊണ്ടുവച്ച് കണാരച്ചൻ പറഞ്ഞു-മക്കളേ, ങ്ങള് വെസനിക്കണ്ട,ഞമ്മള് തോറ്റിട്ടില്ല.തോറ്റത് ഓലന്യാ.
ആര്, യു.ഡി.എഫോ? ഞാൻ ചോദിച്ചു
അതെങ്ങന്യാ മാഷേ,പത്തൊമ്പത് സീറ്റിലും ഓലാ മുന്നില്ന്നല്ലേ പറേന്നത് ?!
അപ്പോ തോറ്റതോ?
തോറ്റതോ, ഇന്നാട്ട്വാര് തന്നെ.ഓലെ പ്രതിനിധിയായി സഖാവിനെ കിട്ട്വാൻ ഓലിക്ക് യോഗേല്ല.അത്യന്നെ.
ഞാൻ കണാരച്ചനെ നോക്കി.
അദ്ദേഹം തുടരുകയാണ്-എന്തെല്ലാം കുപ്രചാരണമാ യു.ഡി.എഫ് കാര് നടത്യത്.ഓറ്, കൊലയാളിയാണെന്നൊക്കെ..ഓറ അറീന്നോര് അതൊന്നും ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കില്ല.പക്കേങ്കില്,കോങ്കറസ് കാരും,ബി.ജെ.പിക്കാരുമൊക്കെ ഉള്ളിക്കൂടെ അതല്ലായിരുന്നോ പറഞ്ഞ് പരത്തിയത്.പോരേങ്കില്, ബി.ജെപിക്കാര് ശബരിമലേൻെറ പേരിലുണ്ടാക്കിയ കൊയമാന്തിരോം.ചാനല്കാരൊക്കെ നിരന്തരം പറേണകേട്ട് ചെല ആള്വോളും അതാ നേര്ന്നങ്ങ് വിചാരിച്ചുപോയി.ഈ ആള്വോള് വലിയ വെവരോന്നൂല്ലാത്തോലാ. പിന്ന്യോ, പഠിപ്പും പത്രാസൂള്ള മനിച്ചമ്മാര് വിചാരിച്ചത്, കോങ്കറസല്ലേ ദേശീയ പാർട്ടി,അപ്പോ ബിജെ.പിക്കാരെ നെലക്ക് നിർത്തണേങ്കില്, വോട്ട് ഓലിക്കല്ലേ കൊടുക്കണ്ട്യേത്ന്നാ.എന്ത്ന്നാ, ഫോണിലൊക്ക ള്ള വാട്ടപ്പോ,, അതിലൂടെ യു.ഡി.എഫിൻെറ നിരന്തര പ്രചാരണോം വന്നു.ഈ പഠിപ്പ്കാര്ണ്ടല്ലോ, ഇങ്ങനത്തത് കണ്ടാല്, വേറൊന്നുംനോക്കാണ്ടങ്ങ് നേരാക്ക്വേംചിയ്യൂലേ!.പിന്നെ മുസ്ലീംവോട്ടിലെ ഭൂരിപക്ഷോം, ബി.ജെ.പിക്കെതിരായി യു.ഡി.എഫിനു തന്നെ പോയിട്ടുണ്ടാകും.അപ്പോപ്പിന്നെ എന്താ ണ്ടാവ്വ?, യു.ഡി.എഫ് കാര് തെരഞ്ഞെടുപ്പില് ജയിക്കും.
ഞാനത്ഭുതത്തോടെ കണാരച്ചനെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നുപോയി. കണാരച്ചൻതുടർന്നു- പക്കേങ്കില്, വടക്കെല്ലാം ബി.ജെ.പി.തന്നെ പിടിക്വല്ലേ?, ഒളിച്ചോടിവന്ന ചെറ്യോനെ ബയനാട്ട്കാര് തക്കരിച്ചിന്,എന്നാലങ്ങ് അമേഠീലോ ?,
ഇപ്പറഞ്ഞ യു.ഡി.എഫ് കാര് ജനത്തിനെ ബി.ജെ.പീടെ ബദലെന്നുംപറഞ്ഞ് പറ്റിക്ക്യല്ലാര്ന്നോ ?. സീറ്റെല്ലാം മോഡി അടിച്ച് വാരീല്ലേ?.ഭരണത്തില് തുടരുമ്പോ, അയാളെന്തെല്ലാ കാട്ടിക്കൂട്വാന്ന് പറയാനാവ്വോ?, ഇപ്പറഞ്ഞ യു.ഡി.എഫ് കാർക്ക് ഒരു വെരലനക്കാൻപോലും പറ്റ്വോ?
സ്ഥിതി ഗുരുതരംതന്നെ-ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അത്യന്നാ മാഷേ, ഞാം പറഞ്ഞത്, ഞമ്മള് തോറ്റിട്ടില്ലാന്ന്-കണാരച്ചൻ പറഞ്ഞു.ജനം അനുഭവിക്കും.അന്നേരം ഓലിക്ക് തിരിയും എന്താണ് എല്.ഡി.എഫെന്ന്. ഓലേ, ജനത്തിന് വേണ്ടി നിക്കൂന്ന്. അത് പോരേ?, അതല്ലേ ജയിക്കല്, അല്ലേ മാഷേ ?
കണാരച്ചൻ ചെറുപ്പക്കാരോട് പറഞ്ഞു- ങ്ങള് നോക്കിക്കോളീ, മോഡി സർക്കാരിൻെറ വിക്രസ്സങ്ങോട്ട് തുടങ്ങട്ടെ, ജനം ആരും പറയാണ്ടന്നെ ഞമ്മളെ പാർട്ടീനത്തേടി വരും.അത്യന്നല്ലേ വിജയം?
അതുപോട്ടെ, ങ്ങളെല്ലാം എൻെറ വക ഓരോ ചായ കുടിക്കിൻ.എന്നിട്ട്, സമാധാനത്തില്, അവനോൻെറ തൊരത്തിന് പോകീൻ.
കണാരച്ചൻ ഒരു സംഭവംതന്നെയെന്ന് ഓർക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ.

ചന്തമ്മൻെറ
പ്രതികരണം
ചാനലില് ചർച്ചകള് കത്തിപ്പടരുകയും ചീറ്റിപ്പോവുകയുമൊക്കെചെയ്യുന്നതിനിടയില്, കാഷായവസ്തധാരിയായ ഒരാള് കോടതിവിധിയെപ്പറ്റി രോഷംകൊള്ളുകയായിരുന്നു.(രോഷം തുടങ്ങിയ വികാരാദികളും കാഷായവും തമ്മിലെന്ത് എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്)
അദ്ദേഹം :" വിശ്വാസിയല്ലാത്ത ഒരു ജഡ്ജി എങ്ങനെയാണ് ശബരിമലക്കാര്യത്തില് വിധിപറയുക!?, അയാളെപ്പോഴെങ്കിലും ശബരിമലയില് പോയിട്ടുണ്ടോ?, അയാള് അയ്യപ്പവിശ്വാസിയാണോ?"
ദിനേശൻെറ കടയിലെ ഉപ്പുപെട്ടിപ്പുറത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ചന്തമ്മച്ചൻ. ദിനേശൻെറ ടി.വിയില് നോക്കി,വറുത്ത നിലക്കടല തൊലിനീക്കി തിന്നുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.കാഷായത്തിൻെറ വാദം കേട്ടയുടനെവന്നു ചന്തമ്മച്ചൻെറ പ്രതികരണം
"എല്ല മനേ, അന്നേരം കൊലക്കസിൻെറ ശിക്ഷവിധിക്കണേങ്കില്,ജഡ്ജിപോയിറ്റ് , ആരേങ്കിലും കൊല്ലണ്ടിവര്വല്ലോ!!?, എന്താ കഥ!""
(ഞാനും ദിനേശനും, അതിനു മറുപടിപറഞ്ഞില്ല.കാരണം, ചന്തമ്മച്ചൻ ചോദിച്ചത്, ടി.വി.സ്ക്രീനിലെ പ്രഭാഷകനോടുതന്നെയായിരുന്നു )

പൊക്കച്ചൻ
പൊക്കച്ചൻ ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു. എന്തുപറ്റിയെടോ എന്ന് ദിനേശനോട് ഞാൻ ആംഗ്യഭാഷയില് അന്വേഷിച്ചു.അവൻ കൈമലർത്തിക്കാണിച്ചു.
ദിനേശൻെറ കടയുടെ മുന്നിലൂടെ അച്ചാലും മുച്ചാലും നടക്കുകയായിരുന്നു മൂപ്പർ. തലയിലെ കെട്ട് അഴിക്കുകയും, വീണ്ടും മുറുക്കിക്കെട്ടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.എന്തോ പന്തികേടുണ്ട്.
പെട്ടെന്നാണ് കല്യാണിയമ്മ കടയിലേക്ക് വന്നത്."ദിനേശാ ഈട പാല്ണ്ടേനോ?"
"ഇണ്ട് കല്യാണ്യമ്മേ"
"എന്നാലൊരു പാക്കറ്റ് താ."അവർ പറഞ്ഞു
ദിനേശനോട് സംസാരിച്ച്, തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴാണ് കല്യാണിയമ്മ പൊക്കച്ചനെ കാണുന്നത്.ഒരു നിമിഷം അവർ പൊക്കച്ചനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.എന്നിട്ട്, ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു:
"ഇനിക്കെന്ത്ന്നാ പൊക്കാ പറ്റ്യേത് ?, കാലുമ്മല് ഇറ്മ്പ് കേര്വാൻ നേരേല്ലാത്തപോലെ, ഞ്ഞ് കൊറേരായല്ലോ ഇങ്ങനെ നടക്ക്ന്ന് ?!"
പൊക്കച്ചൻ തലയിലെകെട്ട് ഒന്നുകൂടി അഴിക്കുകയും മുറുക്കുകയും ചെയ്തു.
"ഉയീ, മളേ കല്യാണ്യേ, ഞ്ഞെപ്പേനും ബന്നേ?"
"ഞാനിപ്പം ബന്നിറ്റേള്ളൂ. ഇനിക്കെന്നാ പറ്റ്യേ ?!"
"ഞ്ഞിയൊന്നും കേക്ക്ന്നില്ലേ, ശബരിമലേലെ കൊരോദം ?"
"അയിനെന്താക്കളേ.പെണ്ണ്ങ്ങള് ആടകാര്യാല്, മലേന്താ ഇടിഞ്ഞുപോവ്വോ !?"
"അത്യെന്യാ കല്യാണ്യേ, ഞാനും ചോയിക്ക്ന്നേ,എല്ലപ്പാ, പോന്ന്യോല് പോട്ടെ, അയിന് ഈറ്റിങ്ങക്കെന്താ?!"
പെരാന്ത് !
"അത്യെന്യാ കല്യാണ്യേ, ഞാനും നിരീക്ക്ന്നേ." "എനീപ്പോ, ഇക്കോരോദം സയിച്ചൂടാണ്ട്, ഓറാറ്റം രാജിവെച്ചൂട്വോ?"
ആര്?
"അയ്യപ്പൻ തന്നെ വേറ്യാരാ"
പൊക്കച്ചൻ വീണ്ടും തലക്കെട്ടഴിച്ച് മുറുക്കിക്കെട്ടി.
ഞാനും ദിനേശനും പരസ്പരംനോക്കി അമ്പരന്നു നില്ക്കുകയായിരുന്നു. അതും ഒരു സാധ്യതതന്നെയല്ലേ എന്നായിരുന്നു അപ്പോഴത്തെ ചിന്ത.

എൻ പ്രഭാകരൻ മാഷും,
ശ്രീകൃഷ്ണ ആലനഹള്ളിയും
പിന്നെ ഞാനും
          1982 ലാണെന്നുതോന്നുന്നു.ബ്രണ്ണനിലെ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു ഞാൻ. ഫ്രൊ.എം.എൻ വിജയനും എൻ പ്രഭാകരനുമൊക്കെ മലയാളം കുപ്പിൻെറ കീർത്തിധാവള്യം വർദ്ധിപ്പിച്ച കാലം. അതൊരു അസാധ്യകാലംതന്നെയായിരുന്നു
ഒരു ദിവസം പ്രഭാകരൻമാഷ്, എന്നെ മലയാളം ഡിപ്പാർട്ടുമെൻെറിലേക്കു വിളിപ്പിച്ചു.
"എടോ, നിനക്കെന്തെങ്കിലും തിരക്കുണ്ടോ?"
"ഇല്ല സർ"
"എന്നാല്, നീയിതൊന്നു വൃത്തിയായി പകർത്തിയെഴുതിക്കൊണ്ടു വരണം".
ഇതു പറഞ്ഞുകൊണ്ടദ്ദേഹം കുറേ പേപ്പറുകള്,മേശയില്നിന്നെടുത്ത് എനിക്കുനേരെ നീട്ടി.കുറേ എഴുതാനുള്ള പേപ്പറുകളും. ഞാനതുവാങ്ങി, നിവർത്തുനോക്കി. കുനുകുനായുള്ള അക്ഷരങ്ങളാണ് നിറയെ. ശ്രീകൃഷ്ണ ആലനഹള്ളിയുമായി അദ്ദേഹം നടത്തിയ അഭിമുഖമായിരുന്നു അത്. ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ ഞാനതുമായി. ചിറക്കുനിയിലെ താമസസ്ഥലത്തേക്കു പാഞ്ഞു.
എത്രയാവൃത്തി വായിച്ചുവെന്നോർമ്മയില്ല.
മലയാളത്തില് വന്ന നോവലുകളിലൂടെ, ആലനഹള്ളി പ്രിയങ്കരൻ, പ്രഭാകരൻ മാഷോ, അതിലേറെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരൻ, പ്രിയ അദ്ധ്യാപകനും..രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച്.
ഞാനത് ശ്രദ്ധയോടെ പേപ്പറിലേക്കു പകർത്തിയെഴുതി. ചില അക്ഷരങ്ങള് തെറ്റിയെഴുതിപ്പോയപ്പോള്, ആ കടലാസുതന്നെ മാറ്റി, വീണ്ടുമെഴുതി. അങ്ങനെ ഒരുപാടു സമയമെടുത്താണ്, ആ യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കിയത്.
പിറ്റേന്ന്, കോളേജിലെത്തി. സാറിനെ കണ്ടുപിടിച്ച്, അതും, അദ്ദേഹത്തിൻെറ കൈയെഴുത്തുപ്രതിയും കൈമാറി
"എഴുതിതീർക്കാൻ ഏറെ നേരമെടുത്തു സർ"
"നീതന്നെയാണോ പകർത്തിയെഴുതിയത്?"
"അതേ സർ."
"അതു വേണ്ടിയിരുന്നില്ല, താഴെയുള്ള ക്ലാസ്സിലെ പരിചയമുള്ള ഏതെങ്കിലും പെണ്കുട്ടികളെക്കൊണ്ടെഴുതിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?"
"അതിന്, ഇത്രയും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളൊരുകാര്യം ഏല്പിക്കാൻതക്ക പരിചയം എനിക്കു പെണ്കുട്ടികളുമായില്ല സർ"
"ശരി. "അദ്ദേഹം പേപ്പർ വാങ്ങി മേശയില് വെച്ചു.
അന്നദ്ദേഹം, മാതൃഭൂമി പത്രത്തിൻെറ ഞാറാഴ്ചപ്പതിപ്പില്, ഇടയ്ക്കിടെ എഴുതാറുണ്ടായിരുന്നു.(ഇതു വന്ന ലക്കം ഞാൻ സംഘടിപ്പിച്ച് സൂക്ഷിച്ച് വെച്ചിരുന്നു. അതെപ്പൊഴോ നഷ്ടമായിപ്പോയി)
പ്രഭാകരൻ മാസ്റ്റർക്കുതന്നെ ഇക്കാര്യം ഇപ്പൊഴോർമ്മയുണ്ടോ ആവോ! .
ഇതിപ്പോ ഓർത്തതെന്തിനാണെന്നോ, ഓ, എത്രവലിയൊരു അവസരമാണ് ഞാൻ കളഞ്ഞുകുളിച്ചത് എന്ന് നിങ്ങളോട് പറയാൻതന്നെ. അന്നാ അഭിമുഖം അടിച്ചുമാറ്റി എൻെറ പേരില് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാമായിരുന്നു. വേറെങ്ങും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതല്ലാത്തതുകൊണ്ട് പിടിക്കപ്പെടുകയുമില്ലായിരുന്നു. ഇതാ പറയുന്നത്, വേണ്ടത് വേണ്ട സമയത്തുതന്നെ തോന്നണമെന്ന്.
( ഒന്നോർത്താല്, അങ്ങനെ അടിച്ചുമാറ്റാതിരുന്നതെത്ര നന്നായി. ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്, പിന്നെ എനിക്കദ്ദേഹത്തിൻെറ മുന്നില് ചെല്ലാനാവുമോ, ആ ചൈതന്യമാർന്ന പൌരസ്ത്യഭാഷാശാസ്ത്രക്ലാസ്സും എനിക്കപ്രാപ്യമായേനെ.)

വൈകാരിക പരിസരം
            കാര്യങ്ങളങ്ങനെപോകെ, നമ്മുടെ സാഹിത്യകാരനെ ചെന്നുകണ്ടാലോ എന്നൊരുചിന്തകേറിവന്നു.അയ്യാള് സാധാരണ നാട്ടിലങ്ങനെ കാണപ്പെടാറില്ല. ഇപ്പോളവിടെ ഉണ്ടത്രേ.
ചെന്നു.
ടിയാൻ മട്ടുപ്പാവിലുണ്ടെന്ന് സഹധർമ്മിണി പറഞ്ഞു.
കേറിച്ചെന്നപ്പോളെന്താ കഥ, നൂറുകണക്കിന് വാരികാദികളും, മറ്റു പുസ്തകാദികളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. നടുവിലിരുന്ന്,അയാള്, പൊരിഞ്ഞ വായനയാണ്.
ദെന്താ കഥ ?
"എടോ, ഇപ്പോഴിതെല്ലാം വായിക്കേണ്ടിവന്നിരിക്കുന്നു.മുഷിപ്പുതന്നെ".
എന്താ കാര്യം?
"അത്തരമൊരു വൈകാരികപരിസരം സംജാതമായിരിക്കുന്നു."
മനസ്സിലാവുന്നരീതിയിലൊന്നു പറയ്!
"ടോ", അയാള് വായന നിർത്തി എൻെറനേരെ തിരിഞ്ഞു."താനിരിക്ക്."
ഞാനിരുന്നു.
"തനിക്കറിയാലോ, ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലത്തിലധികമായി,ഞാനീ ചവറുകളൊന്നും വായിക്കാറില്ല.ഇവയിലൊക്കെ എഴുതും. അവര് പണംതരും.അതുമാത്രമാണിവയുമായി എനിക്കുള്ള ബന്ധം."
അതിനിപ്പോ എന്തുണ്ടായി?!
"ഉണ്ടായതോ, എന്നെപ്പോലുള്ളവരെഴുതുന്നത് പലരും മോഷണംനടത്തി, ഹെഡ്ഢിംഗ് മാറ്റി,ലവരുടെ പേരില് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നൊരു പ്രവണത ഇപ്പോ വളരെ സജീവമാണ്."
അതിന്, പത്രാധിപന്മാർ ഇതൊന്നും വായിക്കില്ലേ?!
"അവരോ, അവര്, ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ പേരുണ്ടെങ്കിലെന്തുചവറായാലും കൊടുത്തോളും. , ഞങ്ങളുടെ രചനകളൊന്നും വായിക്കാത്തതിനാല്, അതിലെ ആശയമോ വരികള്തന്നെയോ മോഷ്ടിച്ച് മറ്റാരെങ്കിലും സൃഷ്ടികളയച്ചാല്, ഗംഭീരമെന്ന്പറഞ്ഞ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കയും ചെയ്യും."
പിന്നെന്താ വഴി?
"പത്രാധിപന്മാര് പറയുന്നത്, ആത്തരം മോഷണംനടക്കുന്നുണ്ടോന്ന് നോക്കേണ്ടത്, അവരവർതന്നെയാണെന്നാ.അതുകൊണ്ടല്ലേ, ഒരാഴ്ചത്തെലീവെടുത്ത്, ഞാനിതൊക്കെ വായിക്കാനിരിക്കുന്നത്.എന്തൊരു കഷ്ടാന്ന് നോക്കിയേ."
"അപ്പോളിവിടുത്തെ ജൈവപരിസരം അതാണ്. ല്ലേ?
ഞാൻ വൈകീട്ട് വരാം."
വരണം. എന്നെ, വായിക്കാൻ സഹായിക്കാലോ
പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്, ഒരാഴ്ച ഈവഴിയില്ലെന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ.

മീശ
എസ്.ഹരീഷ്


മീശ, പഴയ അപ്പർകുട്ടനാടിൻെറ തനിമ അപ്പാടെ പകർത്തിവച്ചൊരു നോവലാണ്. ചില പരാമർശങ്ങളുടെപേരില്, മാതൃഭൂമിയില്നിന്ന് അതിൻെറ പ്രസിദ്ധീകരണം പിൻവലിക്കേണ്ടിവന്നു. അങ്ങനെ അതൊരു വിവാദമായി.
സ്ത്രീകളുടെ ക്ഷേത്രസന്ദർശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് , അവരുടെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങലിന് ലൈംഗികതയുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഒരു തത്ക്കാലപാത്രം പറയുന്നു. കേരളചരിത്രത്തിൻെറ പഴമപരിശോധിച്ചുനോക്കിയാലത് സത്യമാണെന്നുകാണാം.
                     
പുരുഷാധികാരപ്രവണമായൊരു സമൂഹം ആ അർത്ഥത്തില്തന്നെയുണ്ടാക്കിവച്ച പ്രസ്തുതആചാരങ്ങള്, പില്ക്കാലത്ത് ,അർത്ഥമറിയാതെ ആചരിച്ചുവരികയാണ്.ഇന്നത്തെ വനിതകള്, ആ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയല്ലെങ്കിലും, ആചാരമായി കണ്ണുമടച്ച് അനുവർത്തിച്ചുപോരികയാണ് പ്രസ്തുത നിബന്ധനയെന്നു കാണാനാവും.

നോവലിലാകമാനം സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി ലൈംഗികച്ചുവയുള്ള പരാമർശങ്ങള് കാണാം. നോവലിലവതരിപ്പിക്കുന്ന കാലത്തിൻെറ സവിശേഷതതന്നെയാണത്. ആ കാലത്തിൻെറ മാത്രമല്ലല്ലോ, ആധുനികകാലവും പുരുഷാധിപത്യപരമല്ലേ.പുരുഷന്മാർ, സ്തീകളെ അവരവരുടെ സ്വത്തായി, ചരക്കായിമാത്രം കാണുന്ന അവസ്ഥയ്ക്ക് ഇന്നും മാറ്റമില്ലല്ലോ.മാറ്റമില്ലെന്നു പറയാനാവില്ല, കുറേപേരെങ്കിലും, സ്ത്രീകളെ തങ്ങളെപ്പോലുള്ള വ്യക്തികളായി കാണുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, പുരുഷന്മാരുടെ സ്വകാര്യഇടങ്ങളില്, സ്ത്രീകളെപ്പറ്റിയുള്ള ലൈംഗികച്ചുവയാർന്ന പരാമർശങ്ങള് തന്നെ മുഖ്യ ഇനം.
എല്ലാ പുരുഷന്മാരും ഇങ്ങനെയാണെന്നല്ല.പക്ഷേ, ഭൂരിപക്ഷവും ഇതുതന്നെ.

പറഞ്ഞുവന്നത് മീശയെക്കുറിച്ചാണ്. പുരുഷനെ വേർതിരിച്ചുനിറുത്തുന്ന, ഒരുസംഗതിയാണ് മീശ.മുമ്പ്, രാജാക്കന്മാരും, ഉന്നതസ്ഥാനത്തുള്ളവരുംമാത്രം മുഖത്ത് ഓമനിച്ചിരുന്നമീശ, പൊതുസമൂഹം ഭയഭക്തിയോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്.മീശവെക്കുകയെന്നത്, സമൂഹത്തെ ധിക്കരിക്കുന്നപ്രവൃത്തിയായി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു. അധികാരത്തെ ,മേല്ക്കോയ്മകളെ, ധിക്കരിക്കുന്ന മീശ പൊതുസമൂഹത്തിൻെറ ഒരു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു.അതേസമയം, മീശയില്ലായ്മ, സ്ത്രൈണതയുടെ അടയാളമായും,അനുസരണയുടെ പര്യായമായും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. (പ്രതിഷേധം, മീശയിലൂടെ പ്രകടിപ്പിച്ച കവി, സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയെ ഓർക്കാം)കൊമ്പൻമീശയാകട്ടെ, കരുത്തിൻേറയും ഭയങ്കരതയുടേയും പ്രതീകമായി പിന്നീടും നിലനിന്നു.ആളുകളെ ഭയപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യമുള്ളവർ(പോലീസുകാരെപ്പോലെ) കൊമ്പൻമീശ ഓമനിച്ചു.അവർ, ശ്രദ്ധേയരായി.അതാണല്ലോ, അപൂർവ്വം ചിലർമാത്രം ഏതുനാട്ടിലും, കൊമ്പൻമീശവയ്ക്കുകയും, മീശ എന്നപേരിലറിയപ്പെടുകയുംചെയ്യുന്നത്.

നോവലിലെ വാവച്ചനെന്ന കഥാപാത്രമാണ് മീശ. ഒരു നാടകത്തിനുവേണ്ടി,മീശപ്പോലീസായി വേഷംകെട്ടിയതുമുതലാണ് അയാള്ക്ക് മീശയുണ്ടായത്.അതിൻെറ സാധ്യതകളറിഞ്ഞ അയാള്,നാടകം കഴിഞ്ഞിട്ടും, മീശപോക്കിയില്ല.അതോടെ, ഈ കഥാപാത്രം, കുട്ടനാട്ടിലെ, പട്ടിണിക്കാരനായ ഒരു പുലയനെന്നതില്നിന്ന്, അദ്ഭുതകരമായ കഴിവുകളുള്ള ഒരുഅതിമാനുഷനായി വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു. ജന്മിമാരും, ജാതിശ്രേണിയിയുയർന്നവരെന്നഹങ്കരിക്കുന്നവരും, ഇയാളെ പിടികൂടി കഥകഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.കുട്ടനാടൻ പാടശേഖരങ്ങളില്നിന്നും, ഒരു പുലയനെ പിടികൂടുക എളുപ്പമല്ലല്ലോ. അയാളെ പിടികൂടാനായില്ല. ശ്രമിച്ചവരെല്ലാം, ഭീതിയുടെ പുതിയകഥകളുമായാണ് തിരിച്ചുവന്നത്.അങ്ങനെ, ആ പാവത്തിൻെറപേരിലൊരുപാട് അപദാനകഥകളുണ്ടായി. പാവപ്പെട്ടവരുടെ രക്ഷാപുരുഷനായി അയാള് വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു.അതീന്ദ്രിയമായ കഴിവുകളുടെ ഇരിപ്പിടമാണയാളെന്ന കഥ പ്രചരിച്ചു.

ആത്മരക്ഷാർത്ഥമുള്ള ഈ സഞ്ചാരത്തിനിടയ്ക്ക്, സീതയെന്ന ഒരു ഉള്ളാടത്തിയുമായി അയാള് ബന്ധപ്പെടുന്നുണ്ട്. അതൊരു ഏറ്റുമുട്ടലായിരുന്നു.പക്ഷേ,സാഹചര്യങ്ങളവളെ അയാളില്നിന്നകറ്റുന്നു. പിന്നെ അവളെത്തേടിയുള്ള സഞ്ചാരമായി അയാളുടെ ജീവിതം.ഒടുവിലവളെ, കണ്ടെത്തുകയാണ്.അവളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ഇണയെ തോല്പിച്ച്, അവളെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നത്, അവളുടെ ഇഷ്ടത്തോടെയല്ല.അവള്, സീത, മീശയുടെ മുഖത്തു് തുപ്പുകപോലുംചെയ്യുന്നു.രോഗംവന്ന് മരണക്കിടക്കയിലായപ്പോഴും സീതയുടെ മനോഭാവത്തിന് മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നില്ല

 പുരുഷാധിപത്യലോകത്തിനോടുള്ള പ്രതിഷേധമാണ് സീതയെന്ന കഥാപാത്രം.പുരുഷന്മാരുടെ പുരുഷനാട്യങ്ങളല്ല, സ്ത്രൈണതയെ ആകർഷിക്കുന്നത്.അവർ കൊതിക്കുന്നത് സ്നേഹമാണ്, കൈക്കരുത്തല്ല
(തുടരും)